Over Jean
Mijn naam is Jean Phagoe (1968). Ik heb als ontwikkelingssocioloog gewerkt aan boeken waarin persoonlijke verhalen en ontwikkelen en inspireren centraal staan. Door aandachtig te luisteren en opnames te maken breng ik ervaringen en inzichten van beroepskrachten samen. Dienstbaarheid en aandacht voor mens en samenleving vormen daarbij mijn vertrekpunt.
Mijn verhaal
Al op jonge leeftijd begon mijn zoektocht naar hoe ik een zinvolle bijdrage kan leveren aan de samenleving. Naast school deed ik vrijwilligerswerk en volgde ik de internationale cursus Education in Human Values. Omdat ik gefascineerd was door mensen, hun gedrag en omgang met elkaar, kreeg ik het advies ontwikkelingssociologie te studeren. Dat deed ik aan de universiteit in Wageningen.
Na mijn afstuderen in 1996 ging ik reizen en werkte ik onder meer in de natuur van Spanje. Daarna was ik enkele jaren werkzaam als adviseur participatie in herstructureringswijken. De gesprekken met bewoners en hun waardering voor mijn manier van luisteren en beschrijven brachten mij echter tot een nieuw inzicht: mijn weg lag elders.
Ik besloot mijn eigen zoektocht verder vorm te geven. Experimenterend. In die periode werkte ik samen met Louis Spoelstra aan de documentaires
Doorbreek de toekomst (rechtsboven) en Een olifant is in het dorp gekomen (rechtsonder).
Ik bezocht in projecten in sloppenwijken en afgelegen dorpen in India. De inzet waarmee mensen daar werkten aan de ontwikkeling van kinderen, aan eigenwaarde, zelfvertrouwen en zelfinzicht, heeft diepe indruk op mij gemaakt. Waardevolle ervaringen.
Die ervaringen vormden mede de inspiratie voor het boek Een dagje naar de herder
Voor deze projecten trok ik op met schaapherders en imkers in Nederland. De ontmoetingen, de aandacht voor het dagelijkse leven en de verbondenheid met de natuur brachten mij veel verwondering, rust en inzicht.
Van daaruit begon ik aan Over grenzen. Voor dit boek sprak ik met artsen, verpleegkundigen en andere beroepskrachten in de zorg. Hun persoonlijke verhalen en zoektocht naar de juiste balans tussen je verantwoordelijkheid als werknemer, vakmens en mens vond ik heel inspirerend. Ik was een en al oor. Gaandeweg groeiden de interviews uit tot wat ik vertelgesprekken ben gaan noemen. De deelnemers waren voor mij geen geïnterviewden, maar vertellers.
Mijn werkwijze kreeg verder vorm bij Niet-zichtbare noodzaak. In het nawoord van Over grenzen (derde druk) beschrijf ik die werkwijze uitgebreider. Een belangrijk uitgangspunt is dat ik mij niet zozeer als schrijver zie, maar als iemand die luistert, ordent en helpt om de woorden van anderen zorgvuldig tot hun recht te laten komen. Dienstbaarheid aan de verteller staat daarbij centraal.
Naast het werken aan mijn projecten zorg ik graag voor vogels in een vogelshelter aan huis. De dagelijkse omgang met vogels brengt mij vreugde, creativiteit en rust. We delen elkaars gezelschap, luisteren naar elkaars uitingen en zingen samen. In hun gezelschap chant ik ook mantra's voor vrede voor alle wezens en zij doen op hun manier mee.
